…εγώ πώς θα κοιμηθώ?
Είναι απαράδεκτο…όλη τη βδομάδα να κουτουλάω από τη νύστα, έφτασε Παρασκευή βράδυ, σπιτάκι μου, δυο μέτρα απ’ το κρεββάτι μου, και να μην πηγαίνω… Κάτι μου λείπει. Κλωθωγυρνάω όλες τις μέρες στο κεφάλι μου. Πήγα ένα ταξιδάκι, καλά ήταν. Γύρισα, και τι πρωτότυπο, έπεσα μες στα σκατά. Λίγο τα φεγγάρια, λίγο το pms που έχει κάνει τις ορμόνες ασανσέρ, λίγο η συνήθης παράνοια…Μαζώχτηκαν πάλι. Καλά το είπε η αστρολόγα μου, η χτεσινή μέρα ήταν για τα σκουπίδια. Άκουσα ένα χεστήρι πρωί πρωί απ’ το αφεντικό-χωρίς κανένα απολύτως λόγο, ούτε καν αφορμή! Έτσι ρε παιδάκι μου, ήθελε να τα πει και τα ‘πε. Και είχα σηκωθεί με καλή διάθεση… Γιατί σαφέστατα προχτές, δεν είχα. Τα χάλια μου είχα. Αλλά χτες…ήταν όλοι βαλτοί. Έφυγα νωρίς μεν, έκανα δυο ώρες να γυρίσω σπίτι δε. Κίνηση? Ποιά κίνηση? Αχ…
Πήγα στο σούπερμαρκετ. Μέσα σε όλα, ήθελα να πάρω και βούτυρο. Λοιπόν, να πάτε και σεις, και αν βρείτε βούτυρο, που να είναι βούτυρο όμως, όχι να “μοιάζει” με βούτυρο ή να “περιέχει βούτυρο” ή δεν ξέρω τι άλλο, να μου το πέιτε σας παρακαλώ, να το πάρω κι εγώ, γιατί πολύ απογοητεύτηκα… Μαργαρίνη με ιχθυέλαιο, που να ανεβάζει τα ω-3 βρήκα. Και με τροποποιημένο άμυλο. Και με διάφορα άλλα που τα διάβαζα, δεν τα καταλάβαινα, κι αν τα καταλάβαινα ανέβαζα πίεση. Εγώ λίγο βούτυρο ήθελα!!!
Γύρισα σπίτι, ήρθε ο κολλητός, τα ‘παμε, χασμουριόμασταν κι οι δυο. Τρόμαξα να σηκωθώ σήμερα το πρωί, κι ήμουν και σαν το φάντασμα. Πέρασε η μέρα, ήρθε η νύχτα η ποθητή, να κοιμηθώ να ισώσω, σκεφτόμουν και… πάρε να ΄χεις τώρα. Πού πήγε ο ύπνος μου? Άσε, μην το απαντήσεις, ξέρω… Τον θέλω πίσω όμως τον ύπνο μου, γιατί όπως λέει και το λαλά, μόνο στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω…
Κάθομαι και χαλάω τη ζαχαρένια μου με μικρές ανοησίες, όπως το βούτυρο και οι ηλίθιοι συνεργάτες, τη στιγμή που ένας γνωστός, ο οποίος την πρώτη και μοναδική φορά που με είδε με “έστειλε” κατευθείαν εκεί που λαχταρώ, κι απ’ όπου προέρχομαι, ένας άνθρωπος τόσο ιδιαίτερος, νοσηλέυεται με μια απ’ τις χειρότερες αρρώστιες… Αχ, καρδιά μου. Οι ευχές μου είναι ΚΑΙ κοντά σου πια.
Είναι όλα τόσο ανατρέψιμα… Γιατί να μην το λέμε ο ένας στον άλλον όταν αγαπάμε? Τι φοβόμαστε?
