Καλημέρα! Καλημέρα…? Βρε αμάν, καλημέρα…?
Βρε τι κακό είν’αυτό… ξεχάσαμε να λέμε καλημέρα? Να την απαντάμε? Δεν θέλουμε? Τι κρίμα αλήθεια… Μια χαμογελαστή καλημέρα μπορεί να φωτίσει τη μέρα μας, να την αλλάξει, να την κάνει πιο όμορφη… 10 καλημέρες είπα σήμερα. Οι μισές απαντήθηκαν. Άλλες πέντε, δεν τις είπα. Ήταν τέτοια τα μούτρα που έβλεπα, που, το ομολογώ, φοβήθηκα… Τους έχω κάνει κάτι? Όχι, δεν τους ξέρω, δεν έχουμε interaction. Αλλά, στο ίδιο κτίριο δουλεύουμε, τι θα σε γίνει μπρε να σκάσεις μισό χαμόγελο… Ναι, οκ, ο καθείς έχει τα δικά του, τα ντέρτια του, τα προβλήματά του. Κι εγώ. Αν περιφέρω δηλαδή την προβοσκίδα μου κατεβασμένη, να σούρνεται στο πάτωμα, θα λυθούν? Πολύ αμφιβάλλω. Είναι κι αυτό μια εσωτερική προσπάθεια, είναι κι αυτό ένας μικρός αγώνας. Και οι περισσότεροι, συνειδητά ή ασυνείδητα, επιλέγουν να μην τον δώσουν. Και βουλιάζουν, ακόμα περισσότερο, σ’αυτούς τους απαίσιους βάλτους.
Αλήθεια σας λέω, σφίχτηκε η καρδιά μου. Ναι, δεν είναι ωραία η πόλη, ναι, δεν μας πολυαρέσει το πρωινό ξύπνημα και το 8ωρο, που συνήθως γίνεται 12ωρο… Αλλά αυτό δεν θα αλλάξει προς το καλύτερο αν δεν μιλιόμαστε! Οκ, τελυταία έχω κανα δυο λόγους να χαμογελάω λίγο περισσότερο. Αλλά πρόσφατα πέρασα από δύσκολα στενά. Είχα τις κλειστές μου, ναι. Αλλά όχι να μην πω μια καλημέρα βρε αδερφέ…
Κι εγώ γκρινιάζω, και γι’ αυτό ήρθα κι έφτιαξα το blog. Για να γκρινιάζω στον αέρα, να φεύγει αυτή η γκρι ανθρακί, έως μαύρη, ενέργεια, να διασκορπίζεται, και να μην κάθεται πηχτή πάνω μου, πάνω σου…Δε θέλω να σου κρατάω μούτρα, όποιος κι αν είσαι. Αλλά δεν μπορώ ρε φίλε να τα κάνω όλα μόνη μου… πρέπει να περπατήσεις κι εσύ τον μισό δρόμο. Αν δεν το κάνεις, δεν δικαιούσαι να γκρινιάξεις. Άστο το προνόμιο σε μένα, σε παρακαλώ!
Και για άλλη μια φορά, επιμένω… Καλημέρα!
